΄Οταν κάποτε αποδημήσω εις Κύριον
το τριαντάφυλλο-γη θα τραγουδάει
τη χαμένη του Διεθνή.
Εκατομμύρια ΄Αγιοι Εμιγκρέδες θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Εκατομμύρια δάκρυα-στίχοι θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Κι ο ποιητής με τη γλώσσα -Σειρήνα θα καλεί
εκατομμύρια ΄Αγιες πόρνες να ραίνουν το
σώμα-ποίημα με ανθόστιχους
για τη χαμένη τους Διεθνή.


Γιώργος Βλάχος

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Karl Marx's Pussy

Karl Marx’s Pussy



let us imagine Karl Marx’s pussy
compressed into a chair at the British library
shielded by a heavy overcoat thrown over the lap
and beneath that a pair of linen trousers
beneath that, plain white panties
the pussy lips slightly parted, like a mouth about to speak
humid but not exactly wet
this mild excitement caused by a crucial passage
in Hegel’s logic – could it be, thinks Marx,
that the dialectical movement of history can
be understood as the unfolding self-abolition
of the totality to which it is immanent? Marx’s pussy
flexes involuntarily, the word ‘pussy’ implies a totality
made up of labia, clitoris and so on, it would be incorrect
to describe it as a hole, just as communism is not
merely a critique of suffering but the real movement
that abolishes the present state of things – the deep
pink of the interior of Marx’s pussy is not exactly
red, the pussy is not yet sufficiently lubricated
to accept the entry of proletarian revolution,
one faction advises stimulation of the clitoris
while another describes this as ‘vanguardist’
yes, it would be better for Marx’s pussy to get wet
on its own account, without extra inducements, with
the deep sodden wetness that is the wetness of real
desire, the unmistakeable wetness of wanting,
the wetness of a necessary love

πηγή :http://72.30.186.


Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Χλόη Κουτσουμπέλη

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ
  
Σπύρος Βασιλείου : Ενθύμιον Αιγίνης , Αυγοτέμπερα σε ξύλο

Τον καιρό εκείνο περίεργα πουλιά
ανάδευαν με τις φτερούγες τους τον βούρκο
οι κάτοικοι έβρισκαν πούπουλα στην σούπα
τεράστιοι αρουραίοι κυκλοφορούσαν στις αυλές
λευκοί αφέντες πυροβολούσαν τους εργάτες
πίσω από την έπαυλη άντρες με περιβραχιόνια
έριχναν την Κασσιανή στα άχυρα
ήταν μαύρη και αμαρτωλή
και ούτε μύρα ούτε λιβάνι ξέπλεναν το σώμα της.
Τον καιρό εκείνο ακόμα και τα πουλιά
σιωπηλά πετούσαν μακριά γι αλλού.

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Διογένης Γαλήνης


Γιάννης Τσαρούχης : Καφενείον ο Παρθενών

Είμαι η Φωκαίας
η Φυλής
η Φιλελλήνων
το
Α
και
Ω
των
Ελλήνων

΄Οταν
στο 
νούμερο
μηδέν
της
Αχαρνών
πωλείται
η
Ελλάς
και
ο
Παρθενών


Διογένης Γαλήνης

πρώτη δημοσίευση

Christos Rodoullas Tsiailis

Νέες Οδηγίες # 17 Μαδημένα Περιστέρια
(πεζό ποίημα σε πενηντάλεξα)
 




Σε όλα τα χωριά, σε πύργιους περιστερώνες, τρίγωνα πορτοπαράθυρα, από την αγωνία της απόδρασης απ’ τους ανθρώπους μισοφαγωμένα, ετούτα μέχρι να θρέψουν τρέφονται. Περιστέρια. Της υπαίθρου ο αέρας από ζωμό θα ευωδιάσει. Λευκότητα. Με τέτοιο ρόλο στη ζωή, στο θάνατο με τέτοια χρήση, ποια έννοια ακριβή είπατε, ακριβώς, ότι συμβολίζουν ;
 
Μιας πόλης τα χρώματα, με νέα φτερά αλλάζουν. Με πετάγματα χορεύουν οι σκιές στην άγονη άσφαλτο της λεωφόρου. Στων κτιρίων τα αετώματα, γκρίζα, μαύρα ή καφέ θα μοιάσουν. Περιστέρια. Ημέρα τα φιλοξενούν πολύοσμες πλατείες, τις νύκτες σφάζουνε τα. Ελεγεία. Τροφή πάνε να ψάξουν, ψίχουλα εδώδιμα, τα ίδια γίνονται αστέγων ευρετή.
 
Από τα περιστέρια-πολίτες ετούτα, κάποια αντέχουν και σε συνετές μαγείρισσες δεν καταλήγουν. Είναι που απ’ την ύπαιθρο φίλοι μαδημένοι σε συσκευασία καταφθάνουν. Η αγορά ανθίζει, με τέτοια φρεσκάδα προοδεύει. Η ανάγκη της μοντέρνας πρωτεΐνης στα ακριβά εστιατόρια και στων προαστίων τις παραμεθόριες κουζίνες θριαμβεύει. Ζεστές σούπες καταλήγουν σε ανάγλυφα στομάχια.
 
Τα αετώματα αντηχούν τον παιάνα του ανελέητου μαζώματος στους περιστερώνες. Τα κοράκια κι οι νυφίτσες το άγριο έργο συνεχίζουν. Τα λευκά φτερά δεν τρώγονται, με ηχηρά στροβιλίσματα σε σωρούς μαζεύονται. Ογκώνονται. Της πόλης ο αέρας αλλάζει. Έντονα ανάμεσα στις χιλιάδες ευωδίες, σάπια σούπα βρωμάει, σαν μέρες που δεν ήρθαν ακόμη.