ΤΟ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ

΄Οταν η ανάπηρη πολιτεία γελάει ,
ο απολίτιστος πολιτισμός του 21ου
αυτοχειριάζει τις τύψεις του ,
η εκδοτική νύχτα απορρίπτει
τα βιβλία σου ,
τα ” έγκριτα ” λόγου
και τέχνης περιοδικά
απαξιούν
να δημοσιεύσουν
ποιήματά σου,
οι ορθόδοξοι καθʼ όλα κριτικοί
προσεύχοντε στο μηδέν ,
πίνουν καφέ στην πλατεία Κ ,
αερίζουν τα λόγια τους ,
ταίζουν με το αίμα τους
κουνουπόμυγες και
φωτογραφίζονται στην Αρούμπα ,
στη Γρενάδα , στο Μάλι .
Σωτήρες ποιητές τρέμουν μη χάσουν
το τρένο ,
το κέρμα της δόξας ,
του διαδικτύου την αναγνώριση ,
παραποιούν στίχους ,
σκοτώνουν ανυπόταχτους ήλιους ,
μέσα απʼ τα κελιά τους
γράφουν
για τʼ απέραντο γαλάζιο ,
για έρωτες , κοχύλια ,
επαναστάσεις , πεεταλούδες , θεωρείες
θεωρείματα , τάσεις , υπερτάσεις ,
παραστάσεις ,
για το μυρμήγκι που τρέχει μέσα στο w.c τους ,
για μια γυναίκα
που είχαν και τους έφυγε ,για ένα επαίτη
που είδαν μέσα απʼ τη κλειδαρότρυπα ,
για ένα ποντίκι που τρύπωσε
μέσα στην άγια τράπεζα ,
την άγια νύκτα ,
τον άγιο εκδότη και
το άγιο σύστημα
αλλά ποτέ ,
ποτέ ,ποτέ
για το χασμουρητό τους .

Διογένης Γαλήνης

21.02.08

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Νίκος Εγγονόπουλος





ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΣΘΗΡ ΜΠΕΣΣΑΛΕΛ

- Και η Εστέρ ;
- Τώρα έρχεται ... η δύστυχη ...

ALBERTO SAVINIO  Ο Λορέντζος Μαβίλης


σαν ξαναεπιστρέψω
στη Θεσσαλονίκη
από την κόλαση
δεν θε ν'αφήσω τους αγαπητούς μου
τους Οβραίους πάλι να με ζουρλάνουνε
με τα
(( είδες Σολομωνίκο -τάδε σύνταγμα -
είδες Μωυσή -στον τάδε λόχο
τάδε διμοιρία - ή
ίσως να εσυνάντησες τον Αβραμίκο πουθενά ; ... ))
και άλλα ...

θα τους αρπάξω απ'τα μούτρα
τους αγαθούς τους πονεμένους ανθρώπους
και με φωνές και με σκουξίματα
θα επιμείνω να μου πουν
αν συνάντησαν πουθενά
ποτέ
- και τώρα που να βρίσκεται ;
την Εστερίκα
τη Ρίκα
τ'αστερι το λαμπρό
στα πρώτα ερωτικά μου χρόνια τα νεανικά
τα μικρατά μου !

ω ! το κελεπούρι του μεγάλου παρισινού βιβλιοπωλείου !
η χαριτωμένη γαλλιδούλα !
( με βαθειές ρίζες - όμως -
εις γην Χαναάν )
ω ! η υπέροχη γαρδένια
τ'άσπρο μου γιασεμί
με τα μαύρα βελούδινα
σπανιόλικά της
μάτια

ω ! ο ποιητικός απόηχος
των γιοφυριών πάνω στο Σηκουάνα
η φουντωτή ανθισμένη καστανιά
των μακρυών λεωφόρων
η μαγευτική γλυσίνα
των ανακτορικών πάρκων
η άκρως δονούμενη
θεσπέσια άρπα του Δαυίδ !

μα πως την έχασα
την άφατη την 
ευτυχία
απ'τα χέρια μου !
οι δίνες της ζωής υπήρξαν η αιτία ...

παντού και πάντα την αναπολώ
πάντα τη σκέφτομαι
κι'ο νους μου τώρα και πάντα είναι
κοντά της

μήπως να μετανάστεψε - ως ποθούσε -
στο
(( Ερέτζ Ισραέλ )) ;
μήπως μου την εκάμαν 
λουλουδάκι
οι απαίσιοι Νατσήδες ;
ή μήπως τώρα νάναι κάπου να μαραίνεται
και να μη 
με θυμάται ;


 ΣΤΗΝ
ΚΟΙΛΑΔΑ
ΜΕ ΤΟΥΣ
ΡΟΔΩΝΕΣ

σ . -140 , 41, 142 -